بی خبر
گاه نوشت
صدو یک
شنیدم؛استاد گفت " عبودیت و بندگی، ادب و آدابی دارد ..."خواندم؛اندیشمندی می گفت ؛"عاشقی، ادب و آدابی دارد"دیدم ؛"زندگی ادب و آدابی دارد"اما ؛اما خدای من !آیاخداوندگاری؛"ادب و آدابی ندارد؟"پس چرا معبودم !رسم خداوندی را به جا نمی آوری؟آیا برای عمر کوتاه آدمی زاد که مثل یک لحظه خواب ورویاست ، این همه رنج و درد ، افراط کاری نیست ؟بارالها!می دانم که کلام و گفتار تو همانند سکوت است ؛اما عاجزانه از تو می خواهم که لطف فرموده ؛فقط این بار،فقط همین یک بار ...
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صد و سه
از وقتی خانه نشین شده ام ،با وجود این که تلاش می کنم خودم را سرگرم کنم ،اما یک فکر در سرم مثل یک گرگ گرسنه در شبی زمستانی و سرد مدام زوزه می کشد ،مرگ و تولد چیست؟ فلسفه وجود چیست؟چرا مرگ ما را ناتمام می گذارد؟ آیا ناتمام ماندن عادلانه است؟تولد از نا کجا آباد، چه طور ممکن است؟درد چیست؟ چرا درد و رنج وجود دارد ؟چرا شادی این قدر کوتاه و فرّار است ؟چرا آرامش مثل یک ماهی لیز و نا پایدار است از انگشتان خیس وجود امان می گریزد؟کاش می شد مرگ مثل یک پلک زدن
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صدو چهار
دراز کشیده بودم ، پیشی آمد کنارم ، می دانستم دوست دارد نوازشش کنم، دستم را روی سرش کشیدم ، چشمانش را بست ، دستم را روی موهای گردن و سرش حرکت می دادم.نمی دانم این کار را چند دقیقه ادامه دادم ،تا اینکه حس کردم ، نوازش موها و سر گربه باعث شده من با یک وجود بزرگتر ارتباط برقرار کنم ، انگار به هستی متصل شده ام ، وجود کوچک گربه ی نازنین ، پل میان من و وجودی بیکران و عظیم شده بود ، چه حس خوبی !گرم ، روشن ،مهربان ...آن وقت گویی توانستم درک کنم که آنچه هم
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صد و پنج
یک بار استاد وقتی صحبت از وطن به میان آمد گفت؛- آنچه مرا به این جا یعنی به وطن دلبسته می کند ،خاک ،کوه و زمین نیست، آنچه اشک مرا روان می سازد ، یاد و خاطره همه کسانی است که درخاک خفتند تا وطن را جای بهتری برای زندگی کنند ،همه آنانی که نیمه کاره و ناتمام رفتند تا وطن دوباره وطن شود...***مدتی است هر وقت آهنگ و شعر و ترانه غمگین و تاثیرگذاری می شنوم به یاد " آنان" می افتم ، همه آن خفتگان ،همه آن گلگون کنندگان خاک میهن، همه آنانی که برای روزگاری بهتر
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صد و شش
پرسیدم ؛-کیستی تو؟گفتی ؛-یکی از بندگان خدا...گفتم؛- بله همه ما بندگان خداییم اما نامت چیست؟گفتی؛- بنده خدا...گفتم؛- پس صدایت کنم عبدالله؟گفتی ؛-هر چه دوست داری مرا صدا کن ...گفتم؛- این طور نمی شود رفیق! برای این که یگانه ترین یار شوی ،نامی یگانه باید داشته باشی و یادت باشد نام و نشان تو دلگرمم می کند ، یگانگی تو مرا اهلی می کند...می خواستی چیزی بگویی اما سکوت کردی...گفتم ؛- دوست من ! صبر مرا می سنجی، یا از چیزی می ترسی ؟گفتی؛- می ترسم...گفتم ؛- در
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صد و هفت
قاصدک !ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند...دلم سخت گرفته است سالها بود که نمی توانستم قطره اشکی بریزم، بغض فراوان داشتم اما چشمهایم خشک خشک بودند،اما حالا اشک هایم همین طور بی دلیل سرایز می شوند،خداوندا نظم و ترتیب دنیایی را که ساخته ای نمی فهمم ...در برابر فهم این جهان بی عدالتت یک گنگ مفصل شده ام.یوتونازی ! مرگ آسان!برای آن گربه زیبا و کوچک دوماهه ؟خدایا ! خداوندا ! بارالها ! معبودا !ای قادر مطلق !آیا فقط وجود آن پیشی های کوچک در این دنی
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
پایم جراحی شده، در بیمارستانم .چند روز قبل مرا از آسایشگاه به اینجا آوردند، چند ماهی است که در آسایشگاه هستم.بچه ها به نوبت جراحی می شوند ، آمدن به بیمارستان و جراحی شدن ،مثل یک اقبال و شانس ناگهانی است ، ده پانزده روزی که ماجرای جراحی طول می کشد ،از ایام خوشِ حضور در آسایشگاه است ،بچه هایی که از جراحی برمی گردند ، ورزش و نرمش داخل آب گرم ، خوردن بیفتک آبدار و خوش مزه و غذاهای مقوی نصیب اشان می شود و من چقدر عجله داشتم تا این بخت و اقبال نصیبم شود...بیمارستان از آسایشگاه خیلی دور است ، بیمارست
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صد ونه
فراموشکار است، هر ماجرا را بدون آنکه به یاد داشته باشد چند بار تکرار می کند ، همان رفتار همان ،حرفها ،همان واکنش ...میل شدیدی به بازی دارد، هماورد می خواهد ،باور نمی کند ،وقتی می گویم ،من هماوردت نیستم ،خیلی هنر کنم دوستت و همراهت باشم...خسته ام و میل شدیدی به خواب دارم ،سرم درد می کند ،چشم چپم می تپد ،اما خواب بدقول است ،هر شب وعده می دهد سر شب می آیم ،اما زودتر از سپیده دم به سراغم نمی آید ،نمی دانم کجا می رود ،خوش می گذراند؟ هرزه گردی می کند؟ یا
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی
بی خبر
گاه نوشت
صد و ده
می بینمت ،می آیی، صبور ،سنگین ،سرگردانبا اندوه می پرسی ؛-در چه حالی؟می گویم؛-دلتنگم و راه به جایی نمی برم...به دوردست نگاه می کنم و بعد از چند لحظه می گویم ؛- می دانی دردم چیست؟ با این عقل و فکر مردد و مشکوک ،همه چيز در وجودم، علیه عشق و دلبستگی در جنگ است.با لحنی غمگنانه می گویی ؛- تبریک و تسلیت می گویم ،جان دل !می گویم؛- ذهنم پر از ظن و گمان به عشق شده ،می خواهم و نمی خواهم ،میل به دیدار دارم و ندارم ،عاشقم و عاشق نیستم، ستایش می کنم و همزمان ب
برچسب:
نویسنده: میلاد اسدی